Kręgosłup a inne dolegliwości
Kręgosłup składa się z 33 lub 34 kręgów, które dzielą się na 7 kręgów szyjnych, 12 kręgów piersiowych, 5 kręgów lędźwiowych, 5 zrośniętych ze sobą kręgów krzyżowych (kość krzyżowa), 4 lub 5 zrośniętych ze sobą kręgów stanowiących kość ogonową. Obciążenie poszczególnych odcinków kręgosłupa może wpływać na narządy wewnętrzne, a co za tym idzie za dolegliwości z nimi związane.
Historia masażu
Masaż to nie tylko siedzenie na fotelu do masażu, to zabieg, który ma dość długą i bogatą historię. Wywodzi się on bowiem już ze starożytnych Chin i Indii, gdzie był stosowany jako uzupełnienie obrzędów religijnych. Dopiero z czasem jego lecznicze właściwości zostały zauważone i na stałe zostały wpisane w medycynę ludową tych narodów. W Europie zalety masażu pierwszy odkrył ojciec dzisiejszej medycyny – Hipokrates, który razem z Celsusem i Galeną polecali masaż na konkretne stany chorobowe. Najczęściej jednak masażom w starożytnej Grecji poddawani byli sportowcy przed zawodami, kiedy ich ciała były nacierane oliwką. Średniowiecze przyniosło okres zastoju dla rozwoju nauk medycznych, a więc także i dla masaży. Dopiero w XVI wieku francuski lekarz Ambroże Paré ponownie przedstawił tą technikę szerszemu gronu odbiorców. Badał on wpływ masażu na ludzkie ciało, szczególnie u pacjentów po odbytych operacjach, czego wynikiem było ogłoszenie masażu jako oficjalną metodę leczenia. Około sto lat później tym samym problemem zajął się lekarz Friedrich Hoffman (1600-1672). Badając i obserwując działanie masaży opracował program stosowania masaży w leczeniu wielu stanów chorobowych. Żyjący w latach 1776 – 1839 szwedzki lekarz Per Henrik Ling, miał największy wkład w rozwój masaży w XIX w. Współtworzył on wraz z innymi specjalistami „szwedzką gimnastykę”, której istotną część stanowi masaż leczniczy. Z kolei holenderski lekarz Johan Mezger żyjący w latach 1839 – 1909, określił wskazania i przeciwwskazania do stosowania masaży. Otworzył on także szkołę masażu klasycznego, a ponadto jest uznawany za autora „masażu naukowego”. Polska również miała swój wkład w rozwój masażu, lekarz Izydor Zabłudowski (1851-1906) masaże mogły być stawiane na równi z innymi działami medycyny. Rozwój neurofizjologii oraz fizjologii pozwolił na powstanie takich nowych metod masażu jak segmentarny, okostnowy, łącznotkankowy oraz limfatyczny. Propagacja masażu zajmuje się wielu specjalistów z zakresu rehabilitacji, jednak nie zmienia to faktu, że polskie uczelnie mają bardzo ubogi w elementy masażu i rehabilitacji program studiów medycznych. Masaż rozszerza naczynia krwionośne, a przez to poprawia krążenie krwi w mięśniach, pozwala to na lepsze odżywienie, a także wydalanie produktów przemiany materii.